Nog

tot 30 januari

Opinie

Over die lijst met namen van de ‘manifest-journalisten’

'De verontwaardiging van deugdelijken is op zijn minst selectief'

Onlangs verscheen op TPO een lijst met namen van ‘mensen van een zekere importantie’ die zich tot het constructief journalismedom bekeren. Bert Brussen had de lijst gepubliceerd, als reactie op het tenenkrommend deugdelijkheidsmanifest van gozers die geen zin hebben in andere opinies.

Consternatie alom! De jaren ’30, de NSB en de onsterfelijke Adolf Hitler waren weder ter aarde gekeerd om onheil ende verderf te spreiden! Gevolgen zouden niet uitblijven voor de ondeugdelijken die het hadden aangedurfd zulk een ongezien staaltje van nazisme te publiceren!

Geur van deugdelijkheid

Omdat mensen van een zekere importantie hun namen gaarne zien prijken op manifesten waar de geur van deugdelijkheid omheen cirkelt, besloten ze zich te verenigen in een genootschap dat ‘verantwoordelijke journalistiek’ voorstaat (alle andere journalistiek is onverantwoordelijk en fake, uiteraard). Aangezien de tijdsgeest nogal geladen is en terroristische aanslagen het vuur nog wat aanwakkeren, mochten de deugdelijken zich verwachten aan een tegenreactie. Met ‘de lijst’ was deze tegenreactie een feit.

Zwelgend in hun superioriteitgevoel (een kenmerk waarover mensen-die-moraal-en-deugden-verkondigen-zoals-de-apostelen-eertijds-de-christelijke-leer van nature lijken te beschikken), vergeten de strijders der deugdelijkheid hun eigen zonden in ogenschouw te nemen.

De ‘Heren der lijstjes’

Wat ‘lijstjes publiceren’ betreft bestaan er namelijk geen betere leermeesters dan de apostolische kazakkendraaiers van het Westen, ook bekend als deug- of goedmensen.

Per lopende meter vaardigt deze laatste categorie mensen namelijk lijstjes uit met ‘foute namen’, vaak gekoppeld aan ‘lijstjes met foute partijen’. De betreffende namen en partijen worden vervolgens gekoppeld aan nazisme en racisme, kwestie van de moraliteitsdrang bij hun potentiële volgelingen een beetje aan te wakkeren.

Niet-aflatende demonisering

Wat daarna plaatsvindt is een niet-aflatende demonisering van de ondeugdelijken, die de eer hebben op de lijstjes van de rechtschapenen terecht te zijn gekomen. Hakenkruisen en Hitlersnorretjes worden op de geviseerde persoon geplakt, uitspraken van de geviseerde personen worden uit de context gerukt en foto’s waarin de geviseerde persoon naar een defect spotlicht rechts bovenaan het plafond wijst, worden zodanig gefotoshopt dat het lijkt alsof de vinger een hand is.

Als dan een tijdje later een of andere extreem-strikt-in-de-leer-gepokt-en-gemazelde-deugmens de daad bij het woord voert en een ondeugdelijke naar de eeuwige jachtvelden helpt, rest de deugdelijke goegemeente weinig anders dan het plengen van tranen waar zelfs krokodillen jaloers op zouden zijn. Weeklachten over ‘de vrije pen’ en ‘het vrije woord’ moeten de aandacht immers afleiden van de verantwoordelijkheid die de inquisiteurs de beul in de schoenen trachten te schuiven. Een executie ordonneren is één zaak, de uitvoering ervan een andere.

Zuivere leugen

Lijstjes worden constant opgemaakt. Zowel rechtse als linkse en alles-daartussenin mensen, maken lijstjes op. Linksen viseren racisten, rechtsen viseren landverraders en alles daartussenin viseert beide voorgaande. Noem het de perpetuum mobile van de menselijke natuur.

Claimen dat lijstjes opmaken het specifiek voorrecht zou zijn van mensen die zich rechts van het spectrum bevinden (wat dat vandaag de dag ook moge betekenen, maar dat is een andere discussie), is een zuivere leugen.

Eigenbelang als drijfveer

Wel een handige leugen, natuurlijk. Want als je maar genoeg framet en als de mainstream media je bondgenoten zijn, is alles mogelijk. Wie weet slaag je er zelfs in de natte droom van de ware idealist waar te maken: het uitschakelen van oppositionele meningen.

Deze droom waarmaken werd eerder al betracht. Zekere Lenin, zekere Stalin en zekere Hitler meenden ook in hoc signo de overwinning te kunnen behalen. Van ‘Hoe kun je nu een overwinning behalen zonder executiepelotons?’, over ‘Everyone imposes his own system as far as his army can reach’ (bekt het best in het Engels), tot ‘Polen is Duitsland binnengevallen, ten aanval!’: eigenbelang blijkt de drijfveer van de idealist-met-de-moraal-in-pacht.

Splinter en balk

De conclusie? De verontwaardiging van de deugdelijken is op zijn minst selectief. De hand in eigen boezem steken lijkt een meer passende houding, zeker gezien de gebeurtenissen van de afgelopen jaren.

Er wordt wel eens gezegd dat sommigen de splinter in andermans oog zien, maar de balk in hun eigen oog niet.

 

Lees ook: Dit zijn de namen van journalisten die hun vak verraden, dit is de leugenpers.

Lees ook: Journalisten heffen zichzelf op, beloven het nieuws nóg meer te verdraaien.

Lees ook: Manifest voor ‘verantwoordelijke’ journalistiek is gesjoemel met nieuwsfeiten.

Lees ook: ‘Journalistiek Manifest’ – Verantwoordelijkheid heeft niets te maken met opfleuren van mensen.

Lees ook: Journalistiek Manifest – Naar een onverantwoordelijke journalistiek.

 

   
 
 
Toon / Verberg Reacties  
 
Sinds september 2017 moet je ingelogd zijn op Facebook om hieronder meer dan de standaard aantal reacties te laden.
Het gaat hier helaas om een verandering die Facebook zelf heeft doorgevoerd.
Maar je kunt ook reageren via Disqus.
Als iedereen slaapt, zijn wij wakker.